Baza naszej Szkoły mieści się w historycznym dla polskiego wspinania miejscu: w Brandysówce w samym sercu Doliny Będkowskiej. Czym jest Brandysówka i dlaczego jest ona tak szczególnym miejscem, opowiadamy poniżej.

O wyjątkowości Brandysówki stanowi zarówno jej położenie, jak i historia. Jest to gospodarstwo (dzisiaj nazywane agroturystycznym) położone w samym środku Doliny Będkowskiej u stóp Sokolicy, największej ściany na całej Jurze Krakowsko-Częstochowskiej.

Siłą rzeczy musiało ono więc przyciągać zarówno turystów, jak i wspinaczy. Jeśli doda się do tego nadzwyczajną uprzejmość i gościnność gospodarzy, to od razu stanie się jasne, dlaczego dom państwa Brandysów przez całe dziesięciolecia pełnił rolę nieoficjalnego schroniska w Dolinie Będkowskiej. Korzystało z niego kilka pokoleń wspinaczy i turystów.

Brandysówka

W oczekiwaniu na wykład...

Ale po kolei. Taternicka historia Brandysówki rozpoczęła się w latach dwudziestych ubiegłego wieku, a dokładnie rzecz biorąc ok. roku 1924. W tym roku w gospodarstwie u stóp Sokolicy zamieszkała Maria Brandysowa wraz ze swym mężem Władysławem. Pomimo, iż sama nigdy się nie wspinała, żywiła wielką sympatię dla taterników, którzy zawsze znajdowali tutaj gościnę, nocleg, a w razie potrzeby również poczęstunek. Właśnie na lata dwudzieste przypadł początek działalności „Pokutników". Nazwiska takie jak Adam Górka, Tadeusz Marcinkiewicz, Czesław Łapiński, Kazimierz Paszucha i Marian Paully oznaczają kamienie milowe w historii polskiego taternictwa. To oni jako jedni z pierwszych zaczęli traktować wspinaczkę w skałkach jako systematyczny trening przed poważnymi przejściami w górach, gdzie odnieśli wiele sukcesów. Samą ścianę Sokolicy zdobyli po raz pierwszy w 1940 roku.

Iglica w Dol. Będkowskiej

W tamtych czasach wielkim wyzwaniem była Iglica, niedostępna 20-metrowa turnia w Dol. Będkowskiej ok. 200 m od Brandysówki. Iglicę zdobyli Adam Górka i Marian Paully w 1932 roku, a ich przejście było dużym przełomem we wspinaczce skałkowej. Obecnie sprawne zespoły kursowe zdobywają Iglicę w piąty lub szósty dzień kursu. Pokutnicy utrzymywali bliskie stosunki z Brandysami długo po zakończeniu ich aktywnej działalności wspinaczkowej. Świadczy o tym choćby spotkanie po latach, kiedy w drugiej połowie lat 70-tych przy ognisku w Dol. Będkowskiej spotkało się ok. 100 osób - członków i wychowanków grupy Pokutników. W późniejszych latach w Brandysówce bywało wielu znanych polskich alpinistów, jak chociażby Andrzej Heinrich czy Lucjan Saduś. Te chlubne tradycje mamy w pamięci i staramy się je kontynuować.